کشش سطحی مایعات عمدتاً توسط نیروهای بین مولکولی تعیین می شود که می تواند جاذبه بین مولکولی، پیوند هیدروژنی یا پیوند یونی باشد. موارد زیر چندین عامل مؤثر رایج هستند:
دما:
افزایش دما می تواند حرکت حرارتی مولکول های مایع را تشدید کند و در نتیجه جاذبه بین مولکولی را ضعیف کرده و منجر به کاهش کشش سطحی شود.
وجود املاح:
هنگامی که یک مایع حاوی املاح باشد، مولکول های املاح ممکن است در سطح مشترک تجمع کنند، که آرایش مولکولی در سطح مشترک را تغییر داده و بر کشش سطحی تأثیر می گذارد. به عنوان مثال، سورفکتانت ها می توانند کشش سطحی آب را به میزان قابل توجهی کاهش دهند.
نوع مایع:
انواع مختلف مایعات به دلیل نیروهای بین مولکولی متفاوت، کشش های سطحی متفاوتی دارند. به طور کلی، مایعات با قطبیت قوی، مانند آب، کشش سطحی بالاتری دارند.
فشار:
اگرچه فشار تأثیر کمی بر کشش سطحی اکثر مایعات دارد، اما در شرایط شدید مانند محیط های اعماق دریا، فشار بالا می تواند کشش سطحی مایعات را کمی افزایش دهد.
