ترانسفورماتورهای برق یکی از تجهیزات اصلی نیروگاهها و پستهای برق هستند. نقش ترانسفورماتور نه تنها برای افزایش ولتاژ برای ارسال انرژی الکتریکی به منطقه مصرف برق ، بلکه برای کاهش ولتاژ به ولتاژ مورد استفاده در تمام سطوح برای تأمین نیازهای برق چند وجهی است. به طور خلاصه ، هر دو مرحله افزایش و پایین رفتن باید توسط یک ترانس تکمیل شود. در فرآیند انتقال انرژی الکتریکی در سیستم قدرت ، دو قسمت ولتاژ و قدرت به طور حتم از بین می روند. هنگام تحویل همان قدرت ، افت ولتاژ با ولتاژ معکوس و افت برق با مربع ولتاژ متناسب است. از ترانسفورماتور برای افزایش ولتاژ استفاده می شود و افت انتقال نیرو کاهش می یابد.
ترانسفورماتور از دو یا چند سیم پیچ سیم پیچ شده در یک هسته آهن تشکیل شده است. سیم پیچ ها توسط یک میدان مغناطیسی متناوب متصل می شوند و طبق اصل القای الکترومغناطیسی کار می کنند. برای سهولت کار ، تعمیر و نگهداری و حمل و نقل باید محل نصب ترانسفورماتور در نظر گرفته شود و مکانی مطمئن و مطمئن انتخاب شود. هنگام استفاده از ترانسفورماتور ، ظرفیت نامی ترانسفورماتور باید منطقی انتخاب شود. هنگامی که ترانسفورماتور بدون بار در حال کار است ، یک قدرت راکتیو بزرگتر مورد نیاز است. این توان راکتیو باید توسط سیستم منبع تغذیه تأمین شود. اگر ظرفیت ترانسفورماتور بیش از حد بزرگ انتخاب شود ، نه تنها سرمایه گذاری اولیه را افزایش می دهد ، بلکه ترانسفورماتور را برای مدت طولانی در حالت بدون بار یا بار سبک نگه می دارد ، که باعث افزایش نسبت اتلاف بدون بار ، کاهش ضریب قدرت ، و از دست دادن شبکه را افزایش دهید. این عملیات نه اقتصادی است و نه غیر اقتصادی. معقول. اگر ظرفیت ترانسفورماتور خیلی کم باشد ، ترانسفورماتور برای مدت طولانی بیش از حد بار می شود و تجهیزات به راحتی آسیب می بینند. بنابراین ، ظرفیت نامی ترانسفورماتور باید با توجه به نیاز بار الکتریکی انتخاب شود و نباید زیاد یا خیلی کوچک باشد.