نقطه ابر، نقطه انجماد، نقطه ریزش چیست؟

نقطه ابری به دمای بالایی اطلاق می شود که در آن روغن با ظاهر شدن میکروکریستال های هیدروکربنی یا غبار آب در شرایط آزمایش شروع به کدر شدن می کند. بعد از اینکه روغن نقطه ابری پیدا کرد، به خنک شدن ادامه دهید تا روغن کریستال هایی را که با چشم غیر مسلح قابل مشاهده است نشان دهد. دما در این زمان نقطه تبلور روغن است که معمولاً به عنوان نقطه انجماد شناخته می شود. نقطه ریزش به دمای پایینی اطلاق می شود که در آن فرآورده های نفتی می توانند از یک ظرف نوع استاندارد در طی فرآیند خنک سازی خارج شوند. نقطه انجماد به دمایی اطلاق می شود که در آن روغن سیالیت خود را از دست می دهد (لوله آزمایش با زاویه 45 درجه کج می شود، پس از یک دقیقه هیچ حرکتی از سطح روغن با چشم غیرمسلح قابل مشاهده نیست) که در شرایط آزمایشی خاص اندازه گیری می شود. ابزار مشخص شده ماهیت نقطه انجماد این است که ویسکوزیته روغن در دماهای پایین افزایش می‌یابد و یک ماده شیشه‌ای آمورف تشکیل می‌دهد که سیالیت خود را از دست می‌دهد یا موم روغنی مومی در مقادیر زیادی متبلور می‌شود، به یک ساختار شبکه متصل می‌شود و اسکلت کریستالی روغن مایع را محصور می‌کند. باعث از دست دادن نقدینگی آن شود. نقطه ابری همان روغن بالاتر از نقطه انجماد و نقطه انجماد بالاتر از نقطه انجماد است. نقطه ابری بالا و نقطه تبلور نشان می دهد که سوخت خواص دمای پایین ضعیفی دارد. کریستال‌ها در دماهای بالاتر رسوب می‌کنند، فیلتر را مسدود می‌کنند، مانع یا حتی قطع شدن سوخت می‌شوند. بنابراین، مشخصات بنزین و نفت سفید هوانوردی دارای مقررات سختگیرانه ای در مورد نقطه ابری و نقطه تبلور است.