تست های نوع یک ترانسفورماتور قدرت بر روی یک نمونه اولیه برای اعتبارسنجی طراحی آن و اطمینان از رعایت استانداردهای مشخص انجام می شود. این آزمایشات از تست های روتین متمایز است که در هر واحد انجام می شود. در اینجا یک لیست جامع از آزمون های نوع اصلی وجود دارد:
تست افزایش دما:
توانایی ترانسفورماتور در از بین بردن گرما را در شرایط مداوم بارگذاری مداوم ارزیابی می کند ، و اطمینان حاصل می کند که محدودیت دما برای سیم پیچ ها و روغن ها تجاوز نمی کند.
تست های دی الکتریک:
تست ولتاژ منبع جداگانه: برای تأیید یکپارچگی عایق در برابر ولتاژ خارجی ، ولتاژ بالایی را برای سیم پیچ اعمال می کند.
تست مقاومت در برابر ولتاژ (تست ولتاژ AC): با القاء ولتاژهای بالا در فرکانسهای بالاتر ، عایق بین و فاز را بررسی کنید.
آزمون تکانه رعد و برق: برای ارزیابی مقاومت عایق در برابر ولتاژهای گذرا ، افزایش صاعقه را شبیه سازی می کند.
سوئیچینگ تست ضربه: برای ترانسفورماتورهای ولتاژ بالا ، پاسخ عایق آزمایش به افزایش ناشی از سوئیچینگ.
تست مقاومت در برابر اتصال کوتاه:
مقاومت مکانیکی و حرارتی ترانسفورماتور را در طی یک گسل اتصال کوتاه تأیید می کند و از عدم آسیب به سیم پیچ و یا هسته اطمینان نمی دهد.
اندازه گیری امپدانس توالی صفر:
امپدانس را در شرایط بار نامتوازن تعیین می کند ، برای طراحی سیستم زمینی و محافظت بسیار مهم است.
تست سطح سر و صدا:
برای اطمینان از رعایت استانداردهای زیست محیطی و نظارتی ، سر و صدای شنیدنی را اندازه گیری می کند.
تست های روی Changer Tap On-Load (OLTC):
در صورت مجهز بودن ، عملکرد OLTC را تحت بار ارزیابی می کند ، از جمله قابلیت استقامت و قابلیت تعویض تماس.
آزمایش مقاومت عایق:
بخشی از اعتبار سنجی دی الکتریک ، اندازه گیری مقاومت برای شناسایی تخریب عایق احتمالی (که اغلب در آزمایش های دی الکتریک گنجانده شده است).
تست فشار (برای مخزن و رادیاتورها):
یکپارچگی مکانیکی و محکم بودن مخزن ترانسفورماتور را در شرایط تحت فشار تضمین می کند.