پنج شاخص روغن روانکار عبارتند از ناخالصی های مکانیکی، نقطه اشتعال، ویسکوزیته، رطوبت، مقدار قلیایی و مقدار خنثی سازی. ناخالصی های مکانیکی: ناخالصی های مکانیکی به سوسپانسیون های کلوئیدی در روغن روان کننده اطلاق می شود که در حلال هایی مانند اتانول، بنزین و بنزن نامحلول هستند. نقطه اشتعال: در همان ویسکوزیته، هر چه نقطه اشتعال بالاتر باشد، بهتر است. ویسکوزیته: ویسکوزیته معیاری برای اصطکاک داخلی در طول جریان سیال است. برای اندازه گیری توانایی روغن برای مقاومت در برابر جریان در دمای خاص استفاده می شود. بدون هیچ گونه افزودنی، هر چه ویسکوزیته بیشتر باشد، سیالیت بدتر و استحکام لایه روغن بالاتر است. وجود رطوبت در روغن روانکاری با رطوبت: می تواند به لایه روغن تشکیل شده توسط روغن روان کننده آسیب برساند و در نتیجه اثر روانکاری ضعیفی ایجاد کند. ارزش قلیایی و ارزش خنثی سازی: ارزش اسیدی نشانگر مواد اسیدی موجود در روغن روان کننده است که به مقدار اسید قوی و مقدار اسید ضعیف تقسیم می شود.
