تاریخچه توسعه ترانسفورماتورها را می توان به اوایل قرن 19 ردیابی کرد. برخی از اولین آزمایشات موتور نشان داد که جریان می تواند تحت القای الکترومغناطیسی به ولتاژ تبدیل شود. این مفهوم توسط دانشمند بریتانیایی مایکل فارادی در سال 1831 مطرح شد. در دهه های بعدی، دانشمندان و مهندسان زیادی در حال تحقیق و بهبود فناوری القای الکترومغناطیسی هستند.
در سال 1885، رودولف ژورابیونی فیزیکدان ایتالیایی اولین ترانسفورماتور عملی را اختراع کرد. این ترانسفورماتور می تواند یک جریان را به ولتاژها و جریان های مختلف تبدیل کند و در انتقال الکتریسیته در فواصل طولانی تر موثرتر باشد. این اختراع انتقال برق را ممکن می کند و می تواند تغییرات اقتصادی و اجتماعی را به همراه داشته باشد.
در اوایل قرن بیستم، کاربردهای مختلف ترانسفورماتورها از جمله ارتباطات، اجاق‌های القایی و فناوری ذخیره‌سازی انرژی شروع به گسترش کردند. در دهه 1950، فناوری نوظهور میکروالکترونیک توسعه ترانسفورماتورها را حتی سریعتر کرد. ترانسفورماتورهای مدرن معمولاً از سیلیکون ساخته می شوند که دارای راندمان بالاتر و حجم کمتری است.
در مجموع، توسعه ترانسفورماتورها با پیشرفت مستمر در زمینه مهندسی برق همراه بوده است. از تحقیقات نظری اولیه تا کاربردهای عملی کارآمد و کم مصرف مدرن، ترانسفورماتورها به عنوان یک فناوری القایی الکترومغناطیسی کلاسیک به موفقیت و پیشرفت فوق العاده ای دست یافته اند.